<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>“Madre mía” | Escribir es vivir - Blogs laverdad.es</title>
	<atom:link href="https://blogs.laverdad.es/anamariatomas/2018/05/05/madre-mia/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://blogs.laverdad.es/anamariatomas</link>
	<description>El blog de Ana María Tomás</description>
	<lastBuildDate>Fri, 15 Nov 2019 23:26:23 +0000</lastBuildDate>
	<language></language>
	<generator>https://wordpress.org/?v=5.9.10</generator>
		<item>
		<title>“Madre mía” | Escribir es vivir - Blogs laverdad.es</title>
		<link>https://blogs.laverdad.es/anamariatomas/2018/05/05/madre-mia/</link>
		<comments>https://blogs.laverdad.es/anamariatomas/2018/05/05/madre-mia/#respond</comments>
		<pubDate>Sat, 05 May 2018 10:04:25 +0000</pubDate>
		<dc:creator>Ana María Tomás</dc:creator>
		                		<category><![CDATA[Uncategorized]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://blogs.laverdad.es/anamariatomas/?p=923</guid>
		<description><![CDATA[Me ingresaron por urgencias en el hospital con un amago de angina de pecho o de infarto. En los primeros momentos, mientras me hacían diligente y amablemente toda clase de pruebas que descartaran o confirmaran el diagnóstico de los primeros síntomas, me colocaron en una sala en donde estábamos seis impacientes pacientes,separados en dos grupos [&#8230;]]]></description>
			<content:encoded><![CDATA[<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.0 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/REC-html40/loose.dtd">
<html><head><meta http-equiv="content-type" content="text/html; charset=utf-8"></head><body><p class="s3"><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Me ingresaron</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> por urgencias</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> en el hospital con un amago de</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> angina de pecho o de infarto</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. En los primeros momentos, mientras me hacían diligente y amablemente toda clase de pruebas que descartaran o confirmaran </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">el diagnóstico</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> de los primeros </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">síntomas</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, me colocaron en una sala en donde estábamos seis impacientes pacientes</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">separados</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> en dos grupos de tres</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> en los laterales</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> por unas cortinas, aunque </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">tres de nosotros</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> podíamos ver al en</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">fermo que teníamos justo enfrente</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, puesto que a los pies de la cama no había separador alguno.</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> Yo estaba incorporada</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">con lo cual la visión que tenía era más amplia que la paciente de </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">delante</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> que estaba acostada. Er</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">a una mujer de más de noventa y cinco</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> años</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> que nadie acompañaba puesto que cuando llamaban a sus familiares nadie entraba. La </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">pobrecica</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> gritaba como una</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> loca cada vez que alguien la tocaba intentando</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> toma</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">rle la temperatura, la tensión,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> extraerle sangre</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, o cambiarle el pañal. Hasta aquí podría ser un comportamiento normal en alguien de sus circunstancias</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Sin embargo, yo me sentía absolutamente conmovida porque en el doloros</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">o silencio que había en la sala, los gritos de la anciana no eran </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">quejidos sin más, eran llamadas desesperadas a su “mamá”. </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">“</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">¡</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Mamá, me hacen daño!, ¡mamá, ¿dónde estás?, ¡Mamá, ven!”</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Si hubiese gritado la palabra “madre”, probab</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">lemente, me hubiese causado otra sensación. “Madre” tiene otra entidad amorosa, más</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">…</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> reverencial</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> quizá, pero “mamá” muestra una dependencia, un desvalimiento, una ternura… i</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">nusual, sobre todo, en</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> la boca de una anciana casi moribunda</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">.</span></span></p>
<div class="voc-advertising voc-adver-inter-text hidden-md hidden-lg voc-adver-blogs-entries"></div><p class="s3"><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Siempre pensé que </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">llamar a nuestra madre</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, que pronunciar esa hermosa palabra con nuestra voz era el mayor de los ensalmos capaz de disolver o empequeñecer los</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> problemas</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Independientemente de que ella esté en este mundo o en el otro,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> porque</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> viva siempre estará en nuestro corazón</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">.</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">Poder sentir la presencia sanadora de nu</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">estra madre es sinónimo de</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> protección,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> de renuncia,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> de ternura, de</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">cuidado</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">s</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, de </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">amor</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">…</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, de un amor como jamás nadie podría</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> o sabr</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">ía darnos.</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">Yo creo que el apóstol Pablo se refería a</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">l amor de madre</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> cuando decía</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> que </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">“</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">E</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">l</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> amor</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> es paciente, es servicial; no busca el propio interés, </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">no lleva</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">cuenta</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">s</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">d</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">el mal recibido</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Pe</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">rdona sin límite, disculpa sin límite,</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">espera sin límite</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Todo lo soporta</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">…</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">”</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">sinceramente, conozco pocas parejas que no tengan límite a la hora de perdonar</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> una traición,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> o no</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> llevar cuenta del mal recibido</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">o soportar una tras otra cualquier tipo de ofensa</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> venida del amado</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">mientras que las madres son capaces de disculpar</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">siempre</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> nuestras conductas, </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">por mucho sufrimiento que podamos ocasionarle</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">s,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> ella</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">s</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">justifica</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">rá</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">n</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> lo injustificable</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">.</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Recuerdo a una anciana que fue llevada engañada</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> a un asilo (asilo, no residencia) por sus tres hijos que nunca más volvieron a verla</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, y sus palabras hacia ellos </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">siempre estuvieron</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> llenas de amor, de comprensión y de disculpa.</span></span></p>
<div class="voc-advertising voc-adver-inter-text hidden-md hidden-lg voc-advertising-mobile-ready"></div><p class="s3"><span class="s2"><span class="bumpedFont15">“</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">El amor</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> no pasa nunca” termina</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> diciendo s. Pablo. </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Y corroborándolo una anciana</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> madre </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">de Liverpool, de 98 años</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">, que abandonó su residencia para cuidar de su </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">hijo de 80 ingresado en otra residencia y necesitado de cuidados constantes.</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> Efectivamente, </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">“</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">el amor de madre</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">”</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> no pasa nunca.</span></span></p>
<p class="s3"><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">La anciana estaba bastante mal. No hacía falta ser médico para verlo. Tenía los ojos,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> más que cerrad</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">os, apretados. Los médicos y enfermero</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">s estaban desbordados, estaba claro que hacían cuanto podí</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">a</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">n</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> para cuidar de la salud de su cuerpo, pero apenas tenían tiempo</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">para </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">atender a sus quejas </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">afectivas. Y</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">o pensé en levantarme, cogerle la mano y decirle que estaba allí</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> y que ella eligiera poner la cara que quisiera a mis</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> manos. Pero apenas hice amago d</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">e moverme me dijeron que si necesitaba </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">ir al baño me traían la cuña pero que ni me cantease de la cama. </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">Le expliqué que solo quería acercarme a la anciana en un acto de humanidad</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">El médico me miró comprensivo. Se dirigió a la anciana, le puso una mano en el pecho</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> y la llamó varias veces por su nombre. Aquello no surtió el efecto buscado, por el contrario, ella comenzó a llamar con más desesperación a su “mamá” avisándola de que le estaban haciendo daño. </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">El facultativo salió de la sala sin mirarme ya. Y yo pensé que el único consuelo que le quedaba a la anciana era </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">esperar que su mamá no tardara mucho en oírla </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">y en venir a rescatarla</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">. Y es </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">que </span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">el amor</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> de una madre llena tanto</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">…</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">Y si se va</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">,</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15"> s</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">e queda todavía, porque l</span></span><span class="s2"><span class="bumpedFont15">lena está de ella</span></span> <span class="s2"><span class="bumpedFont15">toda su ausencia.</span></span></p>
</body></html>
]]></content:encoded>
			<wfw:commentRss>https://blogs.laverdad.es/anamariatomas/2018/05/05/madre-mia/feed/</wfw:commentRss>
		<slash:comments>0</slash:comments>
	<post_id>923</post_id><comment_status>open</comment_status>	</item>
	</channel>
</rss>
